De Y generatie, u allen welbekend, zou staan voor mijn generatie…(heerlijk die hokjesgeest waar ik niet verder op in zal gaan en vooral verder ga met generaliseren) maar deze generatie, zien dus werk als hobby en kinderen als werk.
Stel je eens dit plaatje voor; je dag begint zo rond 8/9 uur. Natuurlijk mag je je hobby flexibel uitvoeren, je bent tenslotte de Y-generatie, maar je wordt toch enigszins gebonden aan de X generatie en de babyboomers die gewoon van 9-5 werken en dus graag afspraken met je wilt maken in die periode. Na 18.00 uur is het lastiger om iemand te bereiken en voor 08.00 uur hoef je ook geen bedrijf te bellen.. Je hobbytijd wordt dus al enigszins beperkt.
Door alle digitale mogelijkheden kan je je hobby overal en nergens uitvoeren, mits ze natuurlijk in je favoriete koffietentje een stopcontact hebben… Maar goed ik dwaal af, dus terug naar de dagindeling van mijn generatie. Na zo’n dag hobbyen ben je toch redelijk afgepeigerd.. maar dan begint je werk pas. In mijn geval sporten, sociale verplichtingen, scriptie schrijven en oh ja: koken/bestellen/halen van eten. Bovenop dit alles zou dan, als ik groot ben, ook nog kinderen komen. Op dit moment zeg ik ja! kinderen voelt als werk. Ze bepalen je dagritme, eisen al je aandacht, je moet ze brengen/halen/brengen/halen naar het kinderdagverblijf, sportclub, vriendjes en vriendinnetjes. Maar iedereen met kinderen zal zeggen: Kinderen is het BESTE wat me is overkomen. Een citaat van hen zou kunnen zijn: ‘Werk als werk, kinderen als hobby’.
Misschien is het flexibel hobbyen alleen maar uitgevonden om de stabiliteit van je kinderen te waarborgen. Kinderen zijn het middelpunt en alles wat we doen schikken we eromheen. Vernieuwing in Werk staat misschien wel voor: Mijn kinderen vereisen nogal veel flexibiliteit dus daar moet ik mijn werk/hobby en levensstijl op aanpassen Daarom moet de organisatie eromheen ook veranderen. De generatie yet to come (generatie Z), maakt misschien wel een nog mooier citaat, een combinatie van beide werelden: ‘Werk als hobby, kinderen als hobby’ of ‘Werk als hobby, kinderen?’
Natuurlijk is het een inkopper dat mijn generatie kiest voor werk dat ze leuk vinden om te doen. Maar met het bovenstaande in mijn hoofd ga ik nog liever verder met hobbyen dan beginnen met werken.
Het mooie citaat uit de titel heb ik stiekem gepikt van één van de respondenten in het onderzoek wat ik aan het doen ben om dadelijk hopelijk glansrijk te slagen voor mijn Master Real Estate.
De context rond dit citaat is een discussie over de invloed van generaties op de herinrichting van een kantooromgeving en dan gaat deze specifiek over de Y-generatie. [2] Foto is van Egar Neo (Flickr)
Secured by
Ha die Geerke, even mijn persoonlijke mening. Ik zie mijn dochter van drie niet als werk en ook niet als een hobby. Een kind grootbrengen en opvoeden is meer dan dat. Een heel uitdagende en voldoening gevende rol. Wel is het zou dat er momenten van spanning zijn tussen werk en prive. Dit zal denk ik altijd blijven bestaan. Alhoewel een vrijere dagindeling hierin zeker helpt. Ik ben er inmiddels wel achter je dingen het best met volledige aandacht kunt doen en hierin een keuze moet maken voor dat moment, of het nou een prive activiteit of een zakelijke activiteit is.
Heren,
Helemaal super dat er gereageerd wordt, dat was precies de bedoeling! Ik heb geprobeerd de stelling, die overigens niet van mij is, door te trekken naar een voorbeeld dag. Natuurlijk is de blog generaliserend, met daarbij als kanttekening dat een generatie niet leeftijdgebonden is.
Ik praat graag met jullie verder hierover op de komende Vernieuwing in Werk bijeenkomst volgende week! Ik ben benieuwd wat het effect is van de hele dag activiteiten doen (dus ook werk) op je gezin (waar ik geen ervaring mee heb). Ik zou me kunnen voorstellen dat die op een gegeven moment je willen claimen voor zichzelf ipv delen met andere activiteiten.
@Bas, ik ben erg benieuwd naar mindshift achter jouw initiatief! Ik heb even nagedacht over de laatste weken autorijden en denk dat ik ongeveer op de 3 a 4 zit…
Ik ben het meer dan behoorlijk eens met Peter! Hoe meer we vasthouden aan wat anderen vinden hoe minder er veranderd. Ik heb mezelf vorig jaar voorgenomen om niet meer dan 3 keer per week in de file te staan en iedereen verklaarde me voor gek. Want in een organisatie als die van mij met grote klanten heb je je maar te schikken naar de verwachtingen van anderen, ergo als anderen om 08:30u willen vergaderen in het centrum van Den Haag/Amsterdam/Utrecht dan heb je er maar te zijn. Niet dus!
Volgend jaar verleg ik de lat weer een stukje naar maximaal 2 keer per week in de file, aangezien het prima gaat. Als je maar rekening houdt met het gedrag (werk/hoby/prive/rust) van anderen en een beetje slim met je tijd omgaat is er heel veel mogelijk.
Ik zal nog wel een artikeltje schrijven over de mindshift die hier achter zit. Mijn ovcertuiging is dat we het niet gaan redden als we proberen oude principes te vertalen, of mee te nemen naar echt nieuwe samenwerkingsvormen. Loslaten is dan het sleutelwoord!
De stelling verwart me nogal, omdat ik mijn kinderen nooit als werk zie en mijn werk ook nog nooit als hobby. En help, ook niet andersom. Ik probeer me hierover iets voor te stellen, maar ik kom eigenlijk niet verder dan dat ik helemaal niet denk in werk en/of hobby. Ik heb activiteiten. Sommige hebben te maken met geld verdienen, andere met mijzelf (slapen bijvoorbeeld?) en weer anderen met de kinderen. Er is geen strakke omlijning tussen het een of ander, ik kan zonder problemen een klant te woord staan als ik net op dat moment met mijn zoon aan het vissen ben. Of mijn gezin meenemen naar Groningen, hen naar de zeehondjes brengen, de klant bezoeken en dan in het restaurant even online gaan om de email door te nemen. Mijn kinderen komen niets te kort, weten dat als de telefoon overgaat in de auto dat ze dan even stil zijn (!) en dat als die offerte toch eerst verstuurd moet worden, het bezoekje aan oma iets later wordt. Ben ik nu generatie Y of loop ik gewoon uit de pas?
Geerke ten eerste leest je artikel erg fijn, mijn complimenten! De inhoud is zeker iets waar ik van houd.
Ongeveer een jaar geleden had ik het vaak over een ideale dagindeling 8+8+8. Van de 24 uur op een dag: 8 uur slaap, 8 uur werk en 8 uur prive. Nu heb ik eens goed naar mijn activiteiten gekeken en prioriteit 1 is doen wat ik leuk vindt. De volgende dagindeling past praktisch beter bij mij: Van de 24 uur op een dag: 10 uur slaap + noodzakelijke activiteiten & 14 uur plezier. Ja, in de 14 uur vallen ook de werkactiviteiten. Deze laatste verandering in tijd wijs ik vooral toe aan mijn persoonlijke ‘Vernieuwing in Tijd’.
Ik bemoei mij bewust even niet met het aspect kinderen. Ik heb hier geen ervaring mee. Wel denk ik dat dit ten koste gaat van de 10 / 14 verhouding. Met kinderen is een verhouding 14 / 10 beter?